Ik krijg daar nen telefoon...‭ ‬Willem,‭ ‬kunt gij genen protestbrief schrijven naar Haïti,‭ ‬naar de instantie die verantwoordelijk is voor die aardbeving.

‭'‬Als‭ '‬t dat maar is.‭ ‬Geef mij naam en adres.‭'

'Nee,‭ ‬dat hebben wij niet.‭ ‬Gij zijt den artiest,‭ ‬we rekenen erop dat gij dat zelf uitzoekt,‭ ‬wie hier de grote schuldige is,‭ ‬bovendien zult ge die brief zelf moeten bezorgen,‭ ‬of zelf gaan voorlezen,‭ ‬dat ware nog beter.‭ ‬We kunnen ginder wel tenten en medicijnen en voedselpakketten droppen,‭ ‬maar nen brief,‭ ‬die waait weg‭! ‬Er staat ook geen brievenbus meer overeind,‭ ‬trouwens de facteurs zijn allemaal dood.‭'

Mensenlief,‭ ‬ik begrijp hoe langer hoe minder hoe de wereld in mekaar zit.‭ ‬Dat daar in dat straatarme land tweehonderdduizend mensen vermorzeld worden,‭ ‬dat is geen catastrofe,‭ ‬dat is nu al een statistiek.‭ ‬Het leed is niet te vatten.

‭''‬t Hé giene naom‭'‬,‭ ‬zeggen ze in Antwerpen.

‭' '‬t En is nie meugelijk‭' ‬zeggen z‭' ‬in Veurne.‭ ‬Welke treurliedjes moeten wij zangers nu aanheffen‭! ‬Welke troost moeten denkers en dichters nu verzinnen‭? ‬Kan die witte Duitse oude man in Rome,‭ ‬of onze eigen Léonard,‭ ‬ons uitleggen wat de bedoeling kan zijn van die aardbeving‭? ‬Hoe zit dat nu met die goede God die zo van kinderen houdt,‭ ‬van de arme mensenkinderen in‭ '‬t bijzonder,‭ ‬dat zelfs al hun namen in de palm van zijn hand geschreven staan.

Zeggen ze.

Ja God,‭ '‬k heb het tegen u.‭ ‬Nu weet ik het.‭ ‬Dit is een brief aan God.‭ ‬Ik zal kort zijn.‭ ‬Probeer u te herinneren.‭ ‬Die verschrikkelijke tsunami,‭ ‬zegt u dat nog iets‭? ‬Met Auschwitz zal ik u niet lastig vallen,‭ ‬dat hebben uw mensenkinderen elkaar aangedaan.‭ ‬Maar vanuit Haïti stel ik vandaag de vraag:‭ '‬God,‭ ‬gelooft gij nog in ons‭?'

We beginnen eraan te twijfelen.‭ ‬In alle geval,‭ ‬wij mensen,‭ ‬wij geloven nog in mekaar.‭ ‬Daarvoor zijn we naar Brussel gekomen om te zingen en te wenen.‭ ‬Ons wereldwijd geloof in mekaar is groter dan ooit.‭ ‬En dat geloof zult ge ons niet afpakken.

Willem Vermandere,‭ ‬Steenkerke

"Je betrapt jezelf erop het te lezen als poëzie"

D/2007/45/407
ISBN 978-90-209-7380-8-NUR 370

Geloof maar niet dat de zanger zijn rijmsels en zijn vertellementen zomaar improviserend de zaal inslingert. Ook de beeldhouwer schudt zijn stenen en zijn schilderijen niet argeloos uit zijn mouw. Daar gaat veel geschrijf aan vooraf. Die rijmelaar, die zot op zijn podium, leest zelf zo graag mythes en fabels en reisverhalen, maar hij zit thuis in zijn polderdorp al jaren brieven te schrijven naar verre vrienden, ooit ook een hele reeks stukjes voor Knack. Daar komt dit boek uit voort. Blaast op uw toeters en tokkelt op uw snaren, jodelt en danst, maar vergeet niet te lezen en bovenal, vergeet niet te schrijven! Dit is het dagelijks brood, dit is vers bloed voor de verbeelding. Vergeet ook niet te schrappen, anders kan je niet herboren worden. Dat weet zelfs de slang, die haar knellend oud vel afstoot om te kunnen groeien.
Hoe noem ik dit geschrijf nu? "Vroegtijdige memoires" of "Kroniek van mijn leven", of "Mijn commentaar op de wereld". Alles tegelijk en nog veel meer.
Al schrijvende word ik weer kind langs de Leie, ben ik weer zeer katholiek aan beide kanten van de lessenaar, en ontsnap ik weer zeer bewust uit de lerarenkamer, zwerf ik vogelvrij met mijn gezangen door deze lage landen, met tussenlandingen in Detroit, Kinshasa en Rome, trek ik weer met hamers en beitels naar de carrières in Boergondië, zit ik te piekeren over onze gekke tijden en probeer ik te bekomen van mijn botsingen met mensen die niet (meer) zingen.
Schrijven helpt, schrijven geneest, schrijven brengt klaarte, schrijven is terugblaffen, schrijven houdt mij wakker, schrijven is heviger leven.

D/2000/6144/002
ISBN 90-5312-154-4